De stad heeft reeds jaren de erfpacht verworven over de site. De kerk doet dienst voor allerlei activiteiten. De schaatsbaan in de kerstperiode is een echte topper. Vele delegaties van steden uit binnen- en buitenland zijn komen kijken. Het initiatief heeft al hier en daar navolging gekregen. 2026 is het Trudojaar en er zijn vele activiteiten gepland. In november van het voorbije jaar is het begonnen met een optocht van de verenigingen met vaandels door de stad. De apotheose is voorzien in het najaar.

Ze hebben gemerkt dat in de etalages van leegstaande winkelpanden in de Luikerstraat en in de Stapelstraat kunstwerken zijn geplaatst, en dat er stickers op vitrines van leegstaande winkels zijn. Dit is een nieuwigheid. Ze gaan een kijkje nemen. Ze zijn blij verrast en vinden dat dit bijdraagt aan de aangename sfeer die de winkelstraten nu uitstralen. Ze vergelijken met de treurige aanblik van veel leegstaande panden tot voor kort. Dominic is in de wolken: “Bro, kijk eens hoe groot die kunstwerken zijn, zo zie je ze tenminste.” Trudo merkt op: “En er zijn ook cartoons bij. Dat tovert een glimlach op het gelaat.”

De volgende dag gaan Dominic en Trudo eens kijken naar een demonstratie van een uitvindsel. Op de Grote Markt is het te doen. Er is veel volk komen opdraven. Zelfs de minister-president van de Vlaamse regering is present. Het gaat om de ‘teletijdmachine’, een uitvinding van professor Frank Dewinne. Vandaag is een test gepland: een korte verkenningstrip naar het toekomstige jaar 2029. Er zijn veel kandidaten voor deze eerste vlucht naar de toekomst. Men heeft er niet voor gekozen om het meest geboden geld te laten bepalen wie deze vlucht kan doen. Men heeft een loting voorgenomen onder het volk op de Grote Markt. Uit nieuwsgierigheid doen Dominic en Trudo mee aan die loting. Verrukking op hun gezicht wanneer ze beiden uitgeloot worden! Na enige instructies nemen ze plaats in de teletijdmachine. Professor Frank Dewinne bedient zélf als beroemde tijd- en ruimtereiziger de machine. Hij stelt hen gerust. Hij zal hen na drie dagen terughalen. Spannende ogenblikken. Drie, twee, één, FLITS, daar gaan ze. Dominic en Trudo reizen al vliegend door de tijd. 

Ze werden opgeschrikt door ruiters die aankwamen. Het koppeltje maakte zich snel uit de voeten. Dominic en Trudo verstopten zich aan de rand van het bos. De ruiters hielden halt terwijl ze hun paarden lieten drinken aan de beek. De leider van het groepje keek rond zich. “Da siet er niet slecht aus. Ein bach, die heirbaan, eines dorf. Hei kos ich wal eine niederlassung machen, unde ne kirche bauen”. “Da godje hei toch nè duun, Tru?” wierp een ruiter tegen. “Veurwa nè, zei de leider, ich duun toch wa ich wil. Wee gie mich teigenhaan? Ich sen toch ni veur niks nen eidelman.” Trudo was verrukt zijn naam te horen. Hij wilde uit het struikgewas te voorschijn komen om zijn naamgenoot te groeten, maar Dominic hield hem tegen. Dominic en Trudo beseften nog niet dat ze getuige waren van een historische gebeurtenis.

Dominic en Trudo waren in grote paniek. Ze hadden weer de reflex dat de mensen best niet wisten dat zij uit een andere tijd kwamen. Wie weet riskeerden ze de brandstapel! Ze gingen vlug weg uit de drukte op de Grote Markt. Ze klopten aan de poort van de Minderbroeders aan en legden uit dat ze minderbroeders waren en dat ze op pelgrimstocht waren en dat ze gehoord hadden dat ze bij hun broeders terecht konden. “Natuurlijk, zei de broeder die was komen opendoen, gasten zijn altijd welkom bij ons en zeker collega-minderbroeders.” Hij leidde hen naar een vertrek en vroeg hen daar te wachten. Dominic en Trudo deden haastig hun polshorloges uit en verstopten die in hun pij. Ze voelden zich al heel wat beter, zo dicht bij huis. Ze lieten gewillig het haar op hun kruin kaal scheren. De rol van minderbroeders van vroeger lag hen wel.

Trudo waagde het om iemand aan te spreken om te vragen waar het park was: “menier, moe is et park?” De man keek hem aan alsof hij het in Keulen hoorde donderen. Hij was verbaasd dat iemand hem aansprak met de titel ‘menier’ en hij wist van geen park, hij wist zelfs niet wat een park was. Trudo had dadelijk door dat hij een fout had gemaakt: iemand van het gewone volk aanspreken met een titel die voorbehouden was voor mensen van adel. Iets later kwamen ze aan de plek waar het park behoorde te zijn. Daar waren ze getuige van een buurt met lemen huisjes en strooien daken en waar het stonk naar uitwerpselen van dieren en mensen. De bewoners noemden deze buurt ‘de hel’.

De derde dag begon weer met hetzelfde. De oogst zat er bijna op. Het werk werd vroeger gestopt want het oogsten werd die dag voltooid. Voor Dominic en Trudo niets te vroeg want ze waren bekaf. Ze waren getuige van de terugkeer van de kudde: de koeien die terugkwamen van de gemeenschappelijke weide, de ‘gemeijnte’ waar ze in de koeiencrêche gebleven waren voor de dag. Een aandoenlijk schouwspel, het deed hen denken aan het beroemd werk van Pieter Broskam.

De oogst zat erop en ze hadden wat geld verdiend waarmee ze een tijdje konden rondkomen. Ze togen terug naar de stad. Toen ze de stad naderden stonden ze versteld van hoe mooi de aanblik was.    Ze waren een beetje nerveus toen ze bij de Brustempoort aankwamen. Maar gelukkig was het dezelfde poortwachter die hen herkende van een paar dagen daarvoor. Ze gingen recht naar een herberg en bestelden er elk een pot bier. De waard raadde hen een bier aan van de abdij. Het bier schuimde mooi maar de smaak was niet dezelfde als van het abdijbier dat Dominic en Trudo kenden. Toen ze er iets over vroegen aan de waard, antwoordde hij dat nochtans zuiver water van de Cicindriabeek was gebruikt en dat het bier bewaard was in echte houten vaten. Dominic en Trudo fronsten de wenkbrauwen: ‘zuiver water van de Cicindriabeek’ dat konden ze niet goed geloven. Ze betaalden met klinkende munt.

Na de middag was er een spektakel aangekondigd. Het werd omgeroepen van op de toren van het stadhuis na het beiaardspel. “Tijl Uilenpiegel is in de stad en hij zal op een touw gaan van de toren van het stadhuis naar de toren van de hoofdkerk”. Inderdaad, er was een touw gespannen tussen het stadhuis en de kerk. Er verzamelde zich een grote menigte om dit spetakel te zien. Tijl Uilenspiegel, in narrenpak met opvallende kleuren, verscheen op het balkon van het stadhuis. Hij balanceerde gevaarlijk met een lange stok met aan weerszijden een zwaar uitziende bol. Het publiek applaudisseerde enthousiast toen hij de kerktoren bereikte. Dominic en Trudo durfden het niet goed tegen elkaar zeggen, maar ze dachten allebei dat ze de marktkramer van de pistoleekes herkenden in Tijl Uilenspiegel.

Plots voelden ze een snok. Dan nog één. FLITS.

wordt vervolgd